Od Taigi C.D Siegrain'a

- Rozdzielamy się, ja sprawdzam te magazyny – W powietrzu pokazałam na szereg drzwi i kilka cel – A Ty tamte, co znajdziesz bierz, jeśli się rusza zabij, ale nie mówi zabij, wszystko jasne – Nie czekając na odpowiedź weszłam do pierwszego magazynu, jedna stara szafa, i krzesło, na które opadłam. Nie było tutaj nic ciekawego, a jedyną zabawą było obracanie się na krześle. W szafie oprócz dwóch wieszaków znajdowała się pustka. To samo było z kolejnym pomieszczeniem. Dopiero w trzecim znalazłam zombiaka, z którym nie siłowałam się zbyt długo, nie miałam na to dzisiaj ochoty. Tutaj było już ciekawiej, znalazłam scyzoryk, który wylądował w specjalnej kieszonce na tyłach moich spodni. Może kiedyś mi się przyda, któż to wie. W szafce leżały spokojnie krakersy, oczywiście zalazł znalazły się w mojej torbie. Chciałam już ją podnieść i ruszyć dalej, kiedy wypadło z niej zdjęcie. Miało dokładnie 3 lata. Rok przed tym jak straciłam panowanie nad mocą. Była tam cała moja drużyna, razem z naszym mistrzem, nie widziałam już tego zdjęcia kilka miesięcy. Przejechałam po nim kciukiem, czułam jak wspomnienia do mnie wracają. Mój pokój, w którym znajdowało się pełno pluszaków, tam spędzałam najwięcej czasu, miałam przyjaciół, byłam inna. Mówią, że więzienie zmienia ludzi, niestety mają rację. Odgłosy walki przeszkodziły mi w moich wspomnieniach. Niechętnie zarzuciłam torbę na plecy i ruszyłam w tamtym kierunku. Jak mogłam się domyślić Sieg walczył z kilkoma umarłymi. Stanęłam sobie w cieniu krzyżując ręce na piersi. Spojrzał na mnie kontem oka, mimo iż na niego patrzyłam to myślami byłam w swojej starej gildii, a raczej w jej ruinach.
- Pomożesz mi? – Zapytał w końcu, wtedy dopiero zdałam sobie sprawę, że on dalej walczy, mimo to nie ruszałam się
- Przecież sobie radzisz – Wzruszyłam ramionami
- Jeszcze – Jeden z nich padł na ziemię, ale w jego stronę leciały dwa następne, może i nie były zbyt szybkie, ale miał na głowie jeszcze trzech
- Zrób to, zrób tamto, co ja dziewczyna na posyłki? – Mruknęłam ciągle stojąc w cieniu, zabawne było to, że nie zwracały na mnie nawet uwagi, były zbyt zajęte chłopakiem, który sprawnie omijał ich ruchy
- Możemy o tym pogadać później? – Jęknął, a ja jedynie pokręciłam głową na znak, że nie możemy. W sumie całkiem dobrze mu szła walka, ale zaczynało się ich robić za dużo, jeśli wrócę bez niego, lub z nim, ale w stanie zakażonym, oberwie mi się. Niezbyt mam ochotę wysłuchiwać, że nie powinniśmy się rozdzielać, ale co ja poradzę, że tak jest szybciej? Poza tym, niech się uczy
- Lubię truskawki – Zaczęłam – Tak, wręcz je uwielbiam, wszystko co ma w sobie odrobinę truskawki – Wyznałam ze spokojem rozmarzając się o wielkim ciastku z truskawkami
- To chyba nie jest odpowiedni moment – Odezwał się ciągle walcząc
- Od razu, że nie jest – Przewróciłam oczami i obserwowałam go … Mam za dobre serce, zdecydowanie za dobre. W moich dłoniach pojawił się łuk, dawno już go nie używałam, ale nie chce mi się nawet do nich podchodzić, a tak wystarczy kilka strzał i wszyscy leżą
- Na mój znak się odsuń – Powiedziałam beznamiętnie, naciągnęłam jedną strzałę i wymierzyłam – Na bok! – Krzyknęłam, chłopak wykonał moje polecenie, a strzała znalazła się w głowię zombiaka. Tak się stało z pozostałymi, oczywiście pomijając fakt, iż kilka razy spudłowałam. Łuk zniknął, a ja spojrzałam na chłopaka zimnym spojrzeniem
- Łuk to jednak nie moja bajka. Znalazłeś coś, chociaż? – Zapytałam poprawiając włosy i kopiąc jedno z ciał
- Rybę – Zadowolony z siebie pokazał mi konserwę, na której był obrazek ryby. Chyba, jeszcze takiej u nas nie było
- Dobre znalezisko, ale na dzisiaj wystarczy przygód, wracamy. Ugryzł Cię jakiś? – Przymrużyłam oczy
- Nie, nawet mnie nie tknęli – Jego głos był pewny
- To dobrze, nie muszę Ci nic odcinać – Uśmiechnęłam się lekko i ruszyłam w stronę naszego sektora.
- A Ty, dlaczego tutaj jesteś? I Jak się nazywasz? – Zapytał nagle, w sumie mogłam się spodziewać takiego pytania po tym jak sama je zadałam
- Taiga Minist, 18 lat, nie zapanowałam nad swoją mocą i zabiłam 8 ludzi, w tym 3 z mojej własnej gildii, to, że jestem tutaj dwa lata już wiesz – Moja wypowiedź była krótka, nie uważałam, aby więcej informacji chciał znać
- Rodzice Cię posłali do tej… Gildii? – Wyrównał ze mną kroku, jednak nie bardzo zwracałam uwagę na jego osobę, bardziej interesowało mnie to, co jest dookoła nas.
- Nie mam rodziców, moja mama nie żyje, a ojciec uciekł jak dowiedział się, kim jestem. Koniec historyjki – Nawet nie wiem, kiedy przeszliśmy cały sektor C, prawdę mówiąc było tutaj zbyt spokojnie, owszem słyszeliśmy jakieś krzyki, ale nic się tutaj nie pojawiło. Może mieliśmy po prostu szczęście?

Sieg?